Zaburzenia psychiczne i nerwica

Cyklotymia jest prezentowana, jako małe zaburzenie psychiczne, określane także jako stan depresyjny, który zawsze wciąż nie wymaga leczenie farmakologicznego. Cyklotymia często porównywalna jest do dystymii, jednak oba schorzenia psychicznie dość bardzo się z siebie różnią.

Zaburzenie psychiczne W poniższym artykule skoncentrujemy się na prawdziwym zaprezentowaniu, czym jest przedstawiona anomalia psychiczna. Zaczynając a z początku, cyklotymia jest zaburzeniem psychicznym. Zapewne być elementem kierującym do powstania choroby afektywnej dwubiegunowej. Jej rozpoznanie jest możliwe zawsze w głównej i trzeciej fazie bycia człowieka, wiąże się zazwyczaj z nadużywaniem alkoholu oraz doprowadza do poważnej destabilizacji w byciu społecznym.

Leczenie Oczywiście, wykryta cyklotymia powinna stać natychmiast poddania leczeniu. Jednak, jak wspomniano wcześniej, nie będzie wtedy stricte leczenie farmakologiczne, odpowiednie do sposobu działania depresji, bowiem podawane leki będą uznawały często zadanie stabilizujące nastrój, a dopełnieniem leczenia będzie psychoterapia.

Fazy Zachorowanie na cyklotymię ukazuje się uciążliwymi zmianami nastroju. Można ją rozdzielić na dwie fazy:

Faza subdepresji, na jaką wykonują się: abulia, czyli problem z podejmowaniem decyzji, apatia, spadek libido oraz permanentne zmęczenie i punkty z uwagą, zaburzenia łaknienia, bezsenność, ciągłe poczucie pustki, smutku oraz minusie wsparcia, nieumiejętność odczuwania przyjemności, zaniedbywanie się, brak energii, pesymistyczne wyobraźnie i wycofanie społeczne. Faza hipomanii, czyli dobry humor, wesołość, euforia, wysoka samoocena i pewność siebie, wzmożony popęd seksualny, pobudzenie psychoruchowe i ograniczone zapotrzebowanie na odpoczynek, gonitwa myśli, słowotok, spadek zdolności racjonalnego myślenia, kłopoty z uwagą uwagi, pasja i wrogość, poczucie mocy i entuzjazm, podejmowanie ryzykownych zachowań, urojenia.

Wada ta zwykle pojawia się u osób, które odpowiadają na dwubiegunowość. Poza tym wpływ pamiętają ponad takie czynniki jak wielki poziom kortyzolu, niski poziom serotoniny, jak również jednocześnie stresujące sytuacje. Również znacznie okazały wpływ mają i wykształcenie i miejsce, w jakiej żyją potencjalnie chorujące osoby.